Κυριακή, 10 Μαΐου 2009

Σε όλες τις Μητέρες...

Είναι ένα ομορφο ανοιξιάτικο πρωινό.. και κάθισα να γράψω δυο λόγια για την Γιορτή της Μητέρας...

Η ωραιότερη Γιορτή είναι της Μητέρας...

Παρ' ότι οι παγκόσμιες ημέρες αποτελούν το άλλοθι της άκαρδης κοινωνίας μας.

Γι αυτό θα ήταν προτιμότερο να δείχνουμε την αγάπη μας προς την μητέρα, στα παιδιά και στα ζώα ολόκληρο τον χρόνο αντί να τους γιορτάζουμε...

Μάνα είναι μόνο μια...: Ας μην το ξεχνάμε ποτέ και όχι να θυμόμαστε μόνο το παιδικό ανέκδοτο

(Μάνα είναι μόνο μια ... πορτοκαλάδα στο ψυγείο).

Η αγάπη της μάνας...

Η μεγαλύτερη και η πιο δυνατή...

Ανιδιοτελής και παντοτινή...

Μητέρα και σύζυγος...: Διαχρονικά ο δυσκολότερος ρόλος...

Σήμερα ακόμη πιο δύσκολος γιατί εργάζεται κιόλας... Η ισότητα δεν έφερε τελικά τα αναμενόμενα ...

Μητέρες στο περιθώριο...: Ανύπαντρες, εγκαταλειμμένες, ξεχασμένες από την κοινωνία μας που θυμάται επιλεκτικά «αξίες και ήθη».

Όμως κι αυτές μοχθούν στο μεροκάματο για να μεγαλώσουν αξιοπρεπώς τα παιδιά τους.

Οι μητέρες αυτές δεν γιορτάζουν την Κυριακή.

Δεν γιορτάζουν ποτέ ...

Παιδιά για πάντα είμαστε όλοι για τη μάνα...: Μακάρι να παραμέναμε και παιδιά στην ψυχή...

Γιορτή της μητέρας...: Είναι σήμερα η Γιορτή της Μητέρας....

Χαρίστε της ένα χαμόγελο κι ένα λουλούδι...

Πείτε της ένα σ΄ αγαπώ κι ένα συγνώμη... Ανοίξτε την καρδιά σας ...

Κι αν έχει φύγει από την ζωή σίγουρα δεν έχει φύγει από κοντά σας ...

Εναποθέστε ένα λουλούδι στο τάφο της και μιλήστε της ...

.....Σίγουρα θα σας ακούσει .....

50203_b.jpg


Σάββατο, 9 Μαΐου 2009

Μην μου ξυπνάς την λύπη μέσα μου....

When_Angels_Cry_by_Ursylla.jpg

Μην δίνεις τόσο εύκολα!

Δεν έχω θυμό μέσα μου!

Δεν έχω έχθρα για κανέναν!

Όμως μέσα μου κοιμάται μια λύπη!

Πρόσεχε μην μου την ξυπνάς!

Κι η λύπη όταν την ξυπνάς γίνεται θάνατος!


Μη μου ξυπνάς τη λύπη μέσα μου...

Άστη να κοιμηθεί, να γαληνέψει και να ξεχαστεί...

Θα 'θελα να μπορούσα να θυμώσω και να φωνάξω...

Να ξεσπάσω, να κλάψω, να εκδικηθώ...

Μόνο που τίποτα από αυτά δεν θέλω να κάνω...

Το μόνο που θέλω είναι να κοιμήσω την λύπη μου..

Να την κοιμήσω και να την ξεχάσω..

Όπως κάνω ότι ξεχνώ τόσα πράγματα...

Κι ας μην τα ξεχνώ...


Σε θυμάμαι να μου λες, πως πρέπει στον εχθρό να χαμογελώ, γιατί έτσι τον απνικοβάλω...

Σου χαμογελώ και σε κοιτώ στα μάτια...

Τώρα πια, ξέρω, τα ψέματα πίσω από τις καλά κρυμμένες αλήθειες σου...

Είναι όλα ξεκάθαρα πια..

Χάθηκε η ομίχλη, διαλύθηκαν τα σύννεφα κι η ομορφιά και η ασχήμια

μας κοιτούν κατάματα...

Μην μου ξυπνάς αυτά που αφήνω να κοιμούνται..

Είναι επιλογή να κάνω την χαζή..

Κι ίσως είναι η σοφότερη επιλογή απ' όλες...

alt



William Shakespeare


Σάββατο, 9 Μαΐου 2009

Σε όσους έχουν χάσει αγαπημένα πρόσωπα..

Όλοι μας έχουμε κλάψει..

Όλοι μας έχουμε πονέσει..

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το

να χάνεις τον άλλον...

Να ξέρεις ότι δεν θα τον ξαναδεις...

........Όσο ζεις.......

Να θες τόοοοσο πολύ να τον δεις...

Να τον φέρεις πίσω...

Να θες να τον αγγίξεις..... και να μην μπορείς...

Να κάνεις απολύτως τίποτα...

....Πονάει πολύ....

 

_cryin__by_Luxusbaby.png


Σάββατο, 9 Μαΐου 2009

Το ταξίδι της πασχαλίτσας...

Μια φορά και έναν καιρό
ήταν μια πασχαλίτσα έτσι απλά...

ήταν μόλις 2  εβδομάδων όταν της μπήκε στο μυαλό μια ιδέα που δεν έβγαινε...όχι μόνο δεν έβγαινε, αλλά της άρεσε κι όλας.
θέλω να γίνω..."το κέντρο του κόσμου"
- μα πώς θα γίνεις το κέντρο του κόσμου ρε χαζό είπε η μαμά πασχαλίτσα
- δεν ξέρω ακόμα... μα θα προσπαθήσω!!!
- για να γίνεις το κέντρο του κόσμου πρέπει να είσαι μεγάλος για να φαίνεσαι...είπε ο μπαμπάς πασχαλίτσας
ladybird_by_Nifrodel.jpg
...
όλο το βράδυ η πασχαλίτσα προσπαθούσε  να σκεφτεί..."πώς θα γίνω μεγάλη;;; ...
η πρώτη πρωινή ακτίνα της μέρας τη βρήκε ακόμα να σκέφτεται
όταν την είδε η μητέρα ...και άκουσε την επιθυμία της , και μετά ο πατέρας , και μετά όλη η πασχαλο-οικογένεια

έγινε πανικός... ο μπαμπάς έπιασε τη μαμά που παραλίγο να πέσει από το μεγάλο φύλλο και τα παιδιά έποιασαν το μπαμπά...
από την αλυσίδα με τις πασχαλίτσες που κρεμόταν από το φύλλο έλειπε Η πασχαλίτσα( σας είπα; τη λένε Λίτσα ....).
Ναι ήθελε να φύγει. Να γνωρίσει καινούργιο κόσμο!!! πώς θα γινόταν το κέντρο του ;;;;

...
20 μέρες μετά
...

ladybird__hardcore_by_macro_art.jpg
τα θυμάται όλα
τον καυγά, το ποδαρόδρομο, το ταξίδι πάνω στο όμορφο καφετί σκυλάκι, το στροβίλισμα στον άνεμο, τους αμφισβητίες του ταξιδιού της. Ποιο πολύ όμως το νανούρισμα μιας τουλίπας που μιλούσε για την αγάπη, και για μια αμυγδαλιά που έγινε για μία μέρα το κέντρο του δάσους κάπου μεταξύ άνοιξης και χειμώνα...όταν το επισκέφτηκαν οι άνθρωποι.

έχεις μετανοιώσει ποτέ για τον πήχη που βάζεις στους στόχους σου;

και όμως η πασχαλίτσα ακόμα και μέσα στην πολύβουη πόλη  περπατάει πιστεύοντας πως θα γίνει το κέντρο του κόσμου.
Μα κανείς μέχρι τώρα δεν την έχει προσέξει. Ακόμα και εκείνο το παιδάκι στο πάρκο . Το θυμάται σαν τώρα... πέταξε ακόμα με  έναν υπέροχο χορό μπροστά του... και αυτό δεν την είδε. Ο κύριος με το μπλε σακάκι όταν την είδε την τίναξε σκληρά από πάνω του.
Ευτυχώς που έχει αέρα σήμερα, και ο άνεμος πήρε μαζί του το πρώτο δάκρυ. Το δεύτερο ακολούθησε το 3ο , το 4ο ένας χείμαρρος .

Απογοήτευση..............

Κατέβηκα από το λεωφορείο ποιο πριν. Ήθελα να περπατήσω ...είχε και κόσμο .
Όλα γκρίζα...άνθρωποι μουντοί , απόμακροι , και στο καθρέφτισμα των μαγαζιών έβλεπα το γκρι να με κυνηγά .
Έσκυψα να κοιτάζω το πεζοδρόμιο . Το βήμα μου τάχυνε.
Και
άξαφνα
ένα κόκκινο μικρό στίγμα πάνω στο γκρι έγινε κόκκινη θάλασσα
σταμάτησα να θαυμάσω μια κόκκινη πασχαλίτσα.
Jack_the_ladybird_by_MessiahKhan.jpg
"δε ξέρω αν το δάκρυ σε άφησε να με δεις
εγώ όμως σε είδα
όχι μόνο σε είδα
αλλά σε κράτησα μέσα μου
και αν εσύ συνεχίζεις το ταξίδι πιστεύοντας πως δεν έχεις γίνει ακόμα αυτό που θες
για μένα έγινες το κέντρο ...είμαι και γω ένας κόσμος
σε ευχαριστώ!!!
έγινες το κόκκινο μέσα στο γκρι...
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ" 


Παρασκευή, 8 Μαΐου 2009

Θα μείνει μόνος..

Εκείνος που με πείσμα δεν θέλει να απαρνείται τη σύνεση,
τη συνείδηση και δείχνει ευθιξία για τα παράλογα και άτιμα ήθη που βαραίνουν την κοινωνία μας..
Εκείνος που δε λυγίζεται εκεί που είναι επίκερδο να λυγίζεσαι...
Εκείνος τελικά θα μείνει μόνος και χωρίς φίλο και υποστήριξη...

Autumn_by_hermiz.jpg

Samfor Nikolas


Πέμπτη, 7 Μαΐου 2009

Ενα αλάθητο σημάδι...

"Υπάρχει ένα αλάθητο σημάδι για να καταλάβεις

αν είσαι ερωτευμένος με κάποιον..

Το πρόσωπό του σου εμπνέει περισσότερο πόθο

από οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματός του..."

Waiting_for_____spring__by_Velvetta.jpg

Μαλβίνα Κάραλη


Πέμπτη, 7 Μαΐου 2009

Η ομορφιά της φύσης..

Nature_is_with_everyone_by_xnoux.jpg

Κάθε μέρα η φύση ζωγραφίζει

για μας εικόνες απίστευτης ωραιότητας...


Μακάρι να είχαμε μάτια να τις δούμε...

Be_gentle_to_nature_by_iNeedChemicalX.jpg


John Ruskin


Κυριακή, 3 Μαΐου 2009

Τι ζητάμε όλοι οι άνθρωποι...

Τι πιότερο ζητάμε όλοι οι άνθρωποι;

Έναν κόσμο, λέει,

που δεν θα μας ποδοπατάνε τα όνειρα

που δε θα μας γκρεμίζουν το κατώφλι

που θα μπορούμε να χαμογελάμε

μ' ένα μεγάλο γέλιο, ολοστρόγγυλο, πλατύ

Να.. σαν αυτόν τον ήλιο που ανεβαίνει...

Tumbling_Sun_by_ThisFallingStar.jpg

Τ. Λειβαδίτης


Σάββατο, 2 Μαΐου 2009

Κράτα το χέρι μου ...

Μην απελπιστείς αν κάποια "άρνηση" σε ρίξει από ψηλά

και το φτερούργισμα σου μανιασμένα πάψει...

"Πιστεύω στις Νεράιδες, πιστεύω στα Ξωτικά"

Κράτα το χέρι μου νεραιδοπαίδι και πέτα ξανά ψηλά!


Μη σκιαχτείς αν νιώσεις την οργή και την μανία του κόσμου

θα είναι εκείνων που η πίστη τους χάθηκε πριν την γέννηση τους.

Να κοιτάς πάντα χαμηλά, εκείνους που σε κοιτούν

με μάτια ορθάνοιχτα και θαυμαστά.


Γιατί κοιτούν το θαύμα και γαληνεύει η ψυχή τους

κοιτούν τα φτερουγίσματα σου και καθαρίζει η σκέψη τους.

Μη τρομάξεις ποτέ ξανά Νεραιδοπαίδι και αρνήσεις μην ακούς

πέτα ελεύθερο στον αέρα και παίξε στης βροχής τις κρυστάλλινες στάλες..


Ήρθε ο καιρός που κάποιοι βγήκαν μέσα από τις σκιές

με σκοπό να σε φυλούν...

My_Faerie_Dreaming_by_margaretdean.jpg


Παρασκευή, 1 Μαΐου 2009

Είναι όμορφη η ζωή...

-Μην πικραίνεσαι, είπε.. Και βούρκωσε..

Είναι όμορφη η ζωή.. Πίστεψέ με..

Αξίζει να τη ζει κανείς, έστω κι αν κάποτε γεμίζει πληγές..

Σε νιώθω.. Λες να μην τα ξέρω όλ' αυτά;

Μα να θυμάσαι πάντα, φιλαράκο, πως αύριο ξημερώνει μια καινούργια μέρα..

Δε σταματάει πουθένα η ζωή.

Μη σε μπερδέψουνε κάτι κακομοίρηδες, που σφίγγουν σαν το παραδοσάκουλο της ψυχής τους.

Κι ο άνθρωπος σαν τα δέντρα είναι. Ανθίζει, κάνει καρπούς, μαδάει, και πάλι από την αρχή..

Τώρα έχεις φουρτούνα εσύ, και δεν καταλαβαίνεις τίποτα..

Φύλαξέ τα όμως στο μυαλό σου αυτά που ακούς.. Δεν σου κάνω το δάσκαλο...

Ένας γερό - ξεκούτης είμαι.. Μα αυτά τα πράγματα έτσι γίνονται..

Το ξέρω καλά.. Αν θέλεις να φύγεις, φύγε...

Κανείς δεν μπορεί να σε κρατήσει.. Προχώρα όρθιος όμως.. Έτσι;

Αύριο θα 'ναι μια καινούργια μέρα, αγόρι μου..

Πλύσου, χτενίσου, ψιθύρισε ένα τραγουδάκι και ξεκίνα..

Δεν ξέρω τίποτα άλλο να σου πω, έζησα τόσα χρόνια σ' αυτή τη γη..

Δεν αρνήθηκα ποτέ τα λάθη μου..

Δε γουστάρω τους ανθρώπους που είναι ατσαλάκωτοι.

Αξίζει να ζεις μέσα στη γυάλα, από φόβο μην πληγωθείς;

Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα..

Κι όταν τσακίζεσαι, να 'χεις το θάρρος να λες: Με γεια μου, με χαρά μου..

Φτου κι από την αρχή τώρα.. Όχι κακομοιριές και κλαψούρες.

Η ζωή είναι όμορφη, παλικάρι μου, μόνο όταν την ζεις...

Όταν κυλιέσαι μαζί της..

Πότε σε λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα..

Κρατάς τις αναμνήσεις σου και προχώρα..

Μια περιπλάνηση είναι  το διάβα μας σ' αυτό το κόσμο..

Μια περιπλάνηση ανάμεσα ουρανού και γης...

Summer_Walk_WP_by_little_arts.jpg

Αλκυόνη Παπαδάκη